Ludwik Kicki

Ludwik Kicki herbu Gozdawa urodził się 16 sierpnia 1791 roku w Warszawie. Był synem szambelana Onufrego Kickiego i Józefy Szydłowskiej. W 1807 roku wstąpił do armii Księstwa Warszawskiego. Uczestniczył w bitwie pod Raszynem, walkach o Sandomierz i wyzwoleniu Lwowa. Otrzymał krzyż kawalerski Orderu Virtuti Militari. W 1811 roku został adiutantem księcia Józefa Poniatowskiego, a w kampanii rosyjskiej 1812 roku brał udział między innymi w bitwach pod Smoleńskiem, Borodino i nad Berezyną. Później służył w armii Królestwa Polskiego jako adiutant wielkiego księcia Konstantego. W 1821 roku odszedł z wojska.

Po wybuchu powstania listopadowego ponownie wstąpił do wojska i objął dowództwo pułku strzelców konnych. W lutym 1831 roku mianowano go generałem dywizji. Był pełnomocnikiem Rządu Tymczasowego, zajął Modlin i dowodził obroną lewego brzegu Wisły. Walczył między innymi pod Białołęką, Grochowem, Wawrem, Dębem Wielkim i Iganiami. Poległ 26 maja 1831 roku podczas szarży jazdy w bitwie pod Ostrołęką. Został pochowany w brzozowym gaju we wsi Kruki, niedaleko miasta.

Na podstawie artykułu „Ludwik Kicki” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.